Пепелника бе препълнен с фасове от цигари, музиката беше усилена на максимум, деня бе спокоен но не и тя.
Чувстваше се празна, объркана, намразваше се с всяка измината секунда, вече не бе същата. За някакъв кратък период от време се бе променила тотално. Беше сама. Но за добро. Даже и беше приятно да е сама. Вече нямаше да наранява когото и да е било.Изпитваше болка, но тази болка я прие, като чаша топло кафе рано сутрин. С всеки изминал ден тази болка се увеличаваше, но тя стискаше зъби и продължаваше напред.
Чувстваше се празна, като празна кутия с цигари.
Мразеше се, за това в което се бе превърнала.
Искаше да разкъса кожата си, искаше да покаже душата си която бе обгърната с рани и белези.
Искаше да се освободи от оковите, които не позволяваха тя да бъде, онова момиче което бе преди.
Искаше да се разплаче, да изкрещи, но вече нямаше сълзи и нямаше глас да извика.
Просто сложи една усмивка, сложи една маска и продължи напред.
Няма коментари:
Публикуване на коментар